Η αναζήτηση νέων ορίων έχει ξεκινήσει. Η προσπάθεια να αλλαχθεί αυτό που δε θα έπρεπε είναι σε λειτουργία, έχει ενεργοποιηθεί ο αυτόματος πιλότος. Το ερώτημα είναι πως μπορεί κανείς να εισχωρήσει σε αυτό, να επέμβει, να προσδιορίσει και να εκφράσει τις δικές του επιθυμίες. Φαίνεται αδύνατο-ακατόρθωτο. Όμως όλοι μέσα μας τρέφουμε την αυταπάτη ότι είναι δυνατός ο προσδιορισμός και η υλοποίηση των δικών μας ευχών.
Φοβούμαι πως ζούμε μια ζωή που δεν είναι δική μας. Είναι μια ζωή που τα θέλω μας έρχονται δεύτερα στις προτροπές, τις παροτρύνσεις και τις συμβουλές του κοινωνικού μας περίγυρου. Ακολουθούμε και ελπίζουμε μέσα στις δεδομένες καταστάσεις να βρούμε νόημα και εάν είμαστε τυχεροί να το πάρουμε κοντά μας να το οικειοποιηθούμε και με ακόμα περισσότερη τύχη να το εξελίξουμε.
Τις περισσότερες φορές το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι η λήθη του δεδομένου. Η αφομοίωση των ονείρων από αυτό που δεν μπορεί να επιλεχθεί. Είναι ο συμβιβασμός της βούλησης με το καθημερινό.
καλώς ορίζετε σε τούτο τον αχανή τόπο των πληροφοριών…
έρχεστε και εσείς με την προτροπή, τη δική μου τουλάχιστον προτροπή, η πληροφορία να συνυφανθεί ως θέση στον φυσικό της χώρο, ήτοι την αφήγηση ή, αν ο καιρός είναι καλός και η βροχή δυνατή, την αλήθεια… παράδοξο ίσως ηχήσει αυτό αλλά: σε χαλεπούς καιρούς μόνον την αλήθεια μπορεί κάποιος να αξιώνει – τίποτα λιγότερο… αν ρωτήσω τί ή ποια είναι αλήθεια, τότε έχω δύο επιλογές: να υποδείξω με τη βοήθεια των εικόνων, της τεχνολογίας, της επιστήμης, μίας μαρτυρίας, έξωθεν ή θύραθεν, αγαθής ή εκ του πονηρού, ότι η αλήθεια είναι ένα συμβάν που επαληθεύεται ή επιβεβαιώνεται μονάχα με την έκταση του δείκτη που υποδεικνύει τον χώρο, το αδιαπέραστο ενός σώματος που καταλαμβάνει συγκεκριμένο χώρο… η άλλη επιλογή, ωστόσο, είναι πιο ύποπτη: κι αυτό διότι μετέωρη, άτροπος σχεδόν, κατανοεί ότι η υπόδειξει περιορίζεται στην έκταση του δείκτη και πως ο δείκτης μπορεί και να κοπεί ή, από πόνο και εξαναγκασμό, συμφέρον, μέθη ή ραθυμία, να υποδείξει κάτι άλλο… αυτή η δεύτερη επιλογή δεν είναι η αποφατική θεολογία που αίρεται εντός της αβύσσου της ανθρώπινης ελευθερίας ή που αίρει κάθε δυνατό προσδιορισμό μέσα σε αυτό το χάος – είναι κι αυτό προφανώς, είναι αυτό… η δεύτερη επιλογή αφορά την θέση ή την στάση, τη μορφή της ζωής (Wittgenstein) που θα αναδυθεί… αυτή δεν περιγράφεται, μόνον πράττει… σε αυτό το μεταίχμιο είναι η πράξη και η θεωρία στον φυσικό τους χώρο εκπληρώνοντας ταυτόχρονα το αγαθό ή το ου ένεκα… η πράξη διατηρεί ακέραιο το μίσος ενάντια σε νουθεσίας, την ηθική σε κάθε έκφανσή της – λ.χ. την βιο-ηθική… η πράξη δεν μπορεί να μιλήσει το συγκεκριμένο διότι γνωρίζει ότι το καθ’έκαστον δεν υφίσταται εκτός του αιτιώδους λόγου του… το καθ’έκαστον περιλαμβάνεται μόνον στην έν-νοια… ο λόγος (ομιλία και αιτία) συνεπώς αναφέρεται μόνον στην έν-νοια… εξ-ουσία ο λόγος δεν μπορεί ουδέποτε να καταλάβει: όπως μας διδάσκει ο Πλάτων, ο λόγος υποκύπτει μόνον στη βία της πόλης που επιστρατεύει ή ανακαλεί, εντέλει, τον φιλόσοφο προκειμένου να αρχίσει (αρχή και εκκίνηση)… η αμφιβολία αίρεται ενώπιον της πράξης και η πράξη αυτο-θεμελιώνει την υπόστασή της ως παρ-όν… μόνον στον Νόμο ο Λόγος αναγνωρίζει τον ενσαρκωμένο αδελφό του… και ο νόμος, όπως υποπτεύεται ο Ηράκλειτος είναι Κενός…
καλώς όρισες