Ο έρως είναι η σχέση με τη διαφορετικότητα,
με το μυστήριο, δηλαδή με το μέλλον, με αυτό που
δεν είναι ποτέ παρόν, μέσα στον κόσμο όπου υπάρχουν
τα πάντα.
Februar 19, 2007 von amphibolie
Ο έρως είναι η σχέση με τη διαφορετικότητα,
με το μυστήριο, δηλαδή με το μέλλον, με αυτό που
δεν είναι ποτέ παρόν, μέσα στον κόσμο όπου υπάρχουν
τα πάντα.
ο έρως είναι δαίμονας… ο δαίμονας είναι εκείνος που διανέμει τη μοίρα… εκείνος που διακρίνει και χωρίζει… έτσι καταρχάς ο έρως δεν είναι σχέση με το διαφορετικό, το μυστήριο ή το μέλλον (αγγελιοφόρος είναι) – η σχέση είναι αιεί παρούσα (απλά παραμένει άφατη, απροσπέλαστη από έναν νου που αρνείται να αναλάβει τον εαυτό του ως γνώση): είναι άλγος ο έρως του νόστου… η νοσταλγία ως έρωτας εμμένει διαρκώς (στο παρόν) ενώ η προ-οπτική της δεν διανοίγει το μέλλον αλλά το παρελθόν: η παλιννόστηση ή η επιστροφή, αυτό είναι ο έρωτας… αυτό που κινεί – αν και το ίδιο ακίνητο: αυτός είναι ο τόπος της εξορίας (ο τόπος εκτός των συνόρων *ο όρος είναι το πέρας ή το όριο εν γένει και ο εξόριστος εκείθεν των όρων διαρκώς διαμένει, ελίσσεται, διαφεύγει, ωστόσο με το βλέμμα του στραμμένο στα όρια, είναι το όργιο ο έρως μίας άφατης κρίσης: αρχέγονα διέκρινε και αρχέγονα ένωσε)…
{άρα} ο κόσμος δεν περιλαμβάνει το παν…
η αντι-φιλοσοφική (μισοφιλοσοφική) σκέψη των δύο τελευταίων αιώνων εξαπολύει τον τρόμο και το προκρούστειο όργανό της σαν άλλη λαιμητόμος ενάντια στην σκέψη (όχι την φιλοσοφία): η εμμενής σκέψη, μία σκέψη που αντιστέκεται σε κάθε προβολή (κι αυτό είναι εύλογο εφόσον αυτή η σκέψη δεν εκφέρει κανέναν μελλοντολογικό λόγο – καμία εσχατολογική κρίση) μεταμορφώνεται σε ελπίδα ή ως απόλυτη εναντίωση προς ένα απόλυτα Έτερο: αυτό δηλαδή που υπερβαίνει την σκέψη και αντιστέκεται σε όλες τις προσπελάσεις της σκέψης…
ο φιλοσοφικός έρωτας παραμένει η χαρούμενη αναγγελία: αναγγέλλει την εξορία… υπενθυμίζει την καταγωγή… ο ερώμενος κινείται προς εαυτόν διελθών όλων των ετεροτήτων (ή αν προτιμάτε: των ετεροιώσεων αυτού καθαυτού του εαυτού του)… ποιος είναι ο εαυτός; η γνώση… ποιες οι ετερότητες; (το παν)… έως ότου συντεθεί εκ των οργίων το παν ως γνώση και ο νους επιστρέψει στον γενέθλιο τόπο του…