Είμαστε εγκλωβισμένοι στην καλή θέληση των άλλων. Ετεροκαθοριζόμαστε στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Δεν έχουμε βούληση , αλλά ακόμα κι αν νομίζουμε πως την έχουμε ,στην πραγματικότητα αυτό είναι μόνο μια φενάκη. Το μόνο που μας μένει είναι να υπομένουμε… Να ελπίζουμε να μας φέρονται καλά. Να ελπίζουμε να μας έχουν καταλάβει. Να μην μας αδικούν…
δεν θα συμφωνήσω νεαρέ κύριε μαζ… η καλή θέληση είναι η προϋπόθεση εν γένει του πολιτικού και κοινωνικού, ασκούμε όσο και δεχόμαστε την πίεσή της… αυτή η γνώση συγκροτεί έναν αυτόνομο τόπο – ακόμη και υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες… η βούληση, όπως δείξανε και οι πλέον πρόσφατες σαρώσεις του ανθρώπινου εγκεφάλου, είναι η απόφαση και προετοιμάζεται πολύ πιο πριν από την επίγνωση της κατεύθυνσης ή τροπής που αυτή θα λάβει… ο spinoza εξάλλου διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η συνείδηση είναι μία παρενέργεια που ακολουθεί την πράξη (δεν την καθορίζει)… όμως δεν είμαι βέβαιος ότι η γνώση ταυτοποιείται ως συνείδηση άρα ότι η συνείδηση είναι η μόνη εκδοχή (της γνώσης)… πολύ περισσότερο ότι η βούληση ταυτίζεται με την λήψη αποφάσεων… υπομένω σημαίνει καταρχάς ‘ακούω’ και η ακοή ως η κατεξοχήν παραγνωρισμένη αίσθηση παραμένει η διόδος κάθε δυνατότητας μάθησης (αυτό αναφέρει και ο Αριστοτέλης)… το μάθημα συνεπώς δεν είναι η λήψη αποφάσεων αλλά μόνον η ακοή που βούλεται τον εαυτό της… ως τέτοια αργά ή γρήγορα θα μεταρσιωθεί σε σχήμα και θα διεκδικήσει τον χώρο της – έτσι υποδεικνύει η ιστορία (αν όχι, τότε ας χαθεί ως αυτό που τω όντι ήταν, μηδέν)… και η κατανοήση; αλίμονο όταν μας κατανοούν… αυτή ηρ ήση ή μία παράφρασή της ανήκει και στον nietzsche… αν θα έπρεπε να αναλάβω κάποιον ρόλο αυτός θα ήταν του σωκράτη (του νεότερου): ελπίζουμε ότι δεν μας έχουν καταλάβει… προσθέτω: η αδικία είναι η αρχέγονη πράξη της διαφοράς άρα υπό όρους συγκροτεί τη δυνατότητα της ίδιας της ζωής και κατ’επέκταση των αναρίθμητων αυτό-διερμηνεύσεών της… να μην στεναχωριέσαι περισσότερο από όσο σου αναλογεί την ημέρα και αυτό χονδρικά ζυγίζει ένα ή δύο ποτήρια κόκκινο κρασί… ξέρω οτι ο τόπος που σε φιλοξενεί συχνά είναι αντίξοος όμως για κάποιον άλλον θα μπορούσε να είναι ή μοιάζει πως είναι καλός… αλλά πάλι, ποτέ δεν τέθηκε το θέμα ως πρόβλημα εξωτερικών τόπων… η τοπογραφία αντίθετα του έσω συνιστά το αιεί πρόβλημα… τα επιμέρους προβλήματα εκτός της δυσκινησίας και συχνά ακαμψίας περιφράσσουν και τον τόπο της αυτονομίας μας ως τον τόπο κατεξοχήν… την πατρίδα μαζ… και η πατρίδα είναι πάντοτε η σκέψη… όλα τα υπόλοιπα θα διαφεύγουν διαρκώς της γλώσσας διότι το πολύχρωμο και ραψωδιακό της δικής μας μικρής και ασήμαντης ιστορίας διαρκεί όσο μία στιγμή ή ένα χαμόγελο, μία ενοχή ή τύψη: αλλά όλα αυτά είναι μόνον αισθήματα… η έντασή τους θα αποφασίσει αν θα καταστούν όροι της ζωής, όλης της ζωής ή ενός μέρους της μόνον…