ενδιαφέρον το φιλμ του Jarman – όπως όλες οι δουλειές του… αν και οφείλω να ομολογήσω ότι παραχωρεί υπερβολική κατανόηση στον καθηγητή Wittgenstein: δεν νομίζω οτι συζητούσε ποτέ – οι φήμες, μάλιστα, θέλουνε τον νεαρό ludwig ή να φωνάζει ή να σωπαίνει ή να δυσθυμαίνει (ειδικά όταν σκεπτόταν: αυτό το έκανε οπωσδήποτε, σκεπτόταν: έθετε ένα πρόβλημα και το συζητούσε… με τον εαυτό του… έφτανε σε αδιέξοδο και απλά αποχωρούσε… όχι πάντοτε κι αυτό διότι ορισμένες παραδόσεις του μνημονεύονται ως ένα είδος μύησης – παράξενο για έναν άνθρωπο που δεν αναγνώριζε φιλοσοφικά προβλήματα… κι αυτό ανακριβές είναι: η φιλοσοφία τον ενδιαφέρει και κατορθώνει να ορίσει δις την σημασία της με δύο φαινομενικά διαφορετικούς τρόπους: ο πρώιμος – αν μου επιτραπεί – είναι ένας κλασικός σπινοζιστής (!!!) ή έστω ορθολογικός ενώ ο ύστερος διανοίγει μία νέα δυνατότητα στη φιλοσοφία και τον φιλοσοφικό λόγο: τη γλώσσα – εγω θεωρώ ότι ουδέποτε παρεκλίνει από τις βασικές παραδοχές του, αλλά πάλι, η γνώμη μου μετράει περίπου όσο ένας κόκος άμμου)… η κατάσταση λίγο διορθώνεται με το τέλος του σύντομου κλιπ όπου αποχωρεί ο αυστριακός μαινόμενος (αν και ομολογώ ότι θα προτιμούσα να δω τον ludwig να κτυπάει αλλύπητα τον russell)…
ο ludwig σηματοδοτεί τη δυνατότητα της ίδιας της φιλοσοφίας να επανεγγράφει τον λόγο της σε μία εποχή που κατά κοινή παραδοχή η ταφόπλακα της φιλοσοφίας σφυρηλατείται στα χέρια του τελευταίου μεταφυσικού συστήματος του 19ου αιώνα… ο αυστριακός είναι εκείνη η περιπτωση που πέφτει κυριολεκτικά στο κενό και κατορθώνει παρολα αυτα και παρόλο που υποπτεύεται ότι δεν υφίσταται κανένας πάτος (εκτός από τον ίδιο τον θάνατό του) στέκεται όρθιος… αλλόκοτη η ζωή του… όπως όλων μας;
ενδιαφέρον το φιλμ του Jarman – όπως όλες οι δουλειές του… αν και οφείλω να ομολογήσω ότι παραχωρεί υπερβολική κατανόηση στον καθηγητή Wittgenstein: δεν νομίζω οτι συζητούσε ποτέ – οι φήμες, μάλιστα, θέλουνε τον νεαρό ludwig ή να φωνάζει ή να σωπαίνει ή να δυσθυμαίνει (ειδικά όταν σκεπτόταν: αυτό το έκανε οπωσδήποτε, σκεπτόταν: έθετε ένα πρόβλημα και το συζητούσε… με τον εαυτό του… έφτανε σε αδιέξοδο και απλά αποχωρούσε… όχι πάντοτε κι αυτό διότι ορισμένες παραδόσεις του μνημονεύονται ως ένα είδος μύησης – παράξενο για έναν άνθρωπο που δεν αναγνώριζε φιλοσοφικά προβλήματα… κι αυτό ανακριβές είναι: η φιλοσοφία τον ενδιαφέρει και κατορθώνει να ορίσει δις την σημασία της με δύο φαινομενικά διαφορετικούς τρόπους: ο πρώιμος – αν μου επιτραπεί – είναι ένας κλασικός σπινοζιστής (!!!) ή έστω ορθολογικός ενώ ο ύστερος διανοίγει μία νέα δυνατότητα στη φιλοσοφία και τον φιλοσοφικό λόγο: τη γλώσσα – εγω θεωρώ ότι ουδέποτε παρεκλίνει από τις βασικές παραδοχές του, αλλά πάλι, η γνώμη μου μετράει περίπου όσο ένας κόκος άμμου)… η κατάσταση λίγο διορθώνεται με το τέλος του σύντομου κλιπ όπου αποχωρεί ο αυστριακός μαινόμενος (αν και ομολογώ ότι θα προτιμούσα να δω τον ludwig να κτυπάει αλλύπητα τον russell)…
ο ludwig σηματοδοτεί τη δυνατότητα της ίδιας της φιλοσοφίας να επανεγγράφει τον λόγο της σε μία εποχή που κατά κοινή παραδοχή η ταφόπλακα της φιλοσοφίας σφυρηλατείται στα χέρια του τελευταίου μεταφυσικού συστήματος του 19ου αιώνα… ο αυστριακός είναι εκείνη η περιπτωση που πέφτει κυριολεκτικά στο κενό και κατορθώνει παρολα αυτα και παρόλο που υποπτεύεται ότι δεν υφίσταται κανένας πάτος (εκτός από τον ίδιο τον θάνατό του) στέκεται όρθιος… αλλόκοτη η ζωή του… όπως όλων μας;