Jenseits von Wahrheit und Lüge

(…) alle diese blassen Atheisten, Antichristen, Immoralisten, Nihilisten, diese Skeptiker, Ephektiker, Hektiker des Geistes,( Letzteres sind sie samt und sonders in irgendeinen Sinne), diese letzten Idealisten der Erkenntnis, in denen allein heute das intellektuelle Gewissen wohnt und leibhaft ward- sie glauben sich in der Tat so losgelöst als möglich vom asketischen Ideal, diese „freien, sehr freien Geister“:‹ ›- wenn ich irgendworin Rätselrater bin, so will ich es mit diesem Satz sein!… Das sind noch keine freien Geister: denn sie glauben noch die Wahrheit…[GEN III, 24(5,398f) ]

Naturalismus

Ein Teil des Problems der Induktion , die Frage nämlich, warum es in der Natur überhaupt Regelmäßigkeiten geben sollte, kann meines Erachtens übergangen werden. Daß es, welchen Gründen auch immer, Regelmäßigkeiten gibt oder gegeben hat, ist eine einwandfrei festgestellte wissenschaftliche Tatsache;  und mehr gibt es da nicht zu erforschen. Warum es solche Regelmäßigkeiten  gegeben hat, ist eine dunkle Frage, denn es ist schwer zu sehen, was als Antwort gälte. Was dagegen entschieden sinnvoll ist, ist der andere Teil des Problems der Induktion: Warum harmoniert unsere angeborene subjektive Gliederung der Qualitäten mit den funktionell relevanten Gruppierungen in der Natur derart gut, dass sich unsere Induktionen meist als richtig erweisen? Warum sollte den unsere subjektive Qualitätengliederung einen besonderen Vertrag mit der Natur und ein Pfandrecht auf die Zukunft haben?

Darwin wirft ein wenig Licht ins Dunkel. Wenn die angeborene Qualitätengliederung der Menschen ein in den Genen verankerter Wesenszug ist dann wird am ehesten die Gliederung, die die erfolgreichsten Induktionen geleistet hat, durch natürliche Selektion dominiert haben. Kreaturen, die in ihren Induktionen permanent falsch liegen, haben eine tragische, aber lobenswerte Tendenz, zugrunde zu gehen, bevor sei ihre Art reproduzieren.

(Willard Van Orman Quine, Ontologische Relativität, S.173-174)

Übermensch

«Σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο. Ο άνθρωπος δεν υπάρχει παρά για να ξεπεραστεί. Τι κάνετε για να τον ξεπεράσετε;Μέχρι τώρα όλα τα όντα δημιούργησαν κάτι που τα ξεπερνάει , και εσείς θέλετε να είσαστε η φυρονεριά αυτής της μεγάλης παλίρροιας και να επιστρέψετε στο ζώο πάλι αντί να ξεπεράσετε τον άνθρωπο;Ο πίθηκος , τι είναι για τον άνθρωπο; Κοροϊδία ή οδυνηρή ντροπή. Το ίδιο θα είναι και ο άνθρωπος για τον Υπεράνθρωπο: Κοροϊδία ή οδυνηρή ντροπή.Κάνατε το δρόμο που πάει από το σκουλήκι στον άνθρωπο , κι έχετε ακόμη μέσα σας πολύ σκουλήκι. Άλλοτε ήσασταν πίθηκοι και τώρα ακόμη ο άνθρωπος είναι πιο πίθηκος από κάθε πίθηκο. Ακόμη και ο πιο σοφός ανάμεσά σας είναι ένα όν υβρίδιο και αταίριαστο , μισό φυτό , μισό φάντασμα. Σας είπα εγώ να γίνετε φαντάσματα η φυτά;Ιδού , εγώ σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο.Ο Υπεράνθρωπος είναι το νόημα της γης. Ας πει η θέλησή σας: να μπορέσει ο Υπεράνθρωπος να γίνει το νόημα της γης!Σας εξορκίζω , αδελφοί μου , μείνετε πιστοί στη γη και μην πιστεύετε εκείνους που σας μιλούν για υπεργήινες ελπίδες. Είναι δηλητηριαστές , είτε το ξέρουν είτε όχι.Είναι καταφρονητές της ζωής, ετοιμοθάνατοι , δηλητηριασμένοι , που η γη τους έχει βαρεθεί: ας χαθούν λοιπόν!Η βλασφημία του Θεού ήταν άλλοτε η χειρότερη βλασφημία , αλλά ο Θεός είναι νεκρός και νεκροί μαζί του αυτοί οι βλάσφημοι. Στο εξής το πιο φρικτό έγκλημα, είναι να βλαστημάς τη γη και να δίνεις περισσότερη αξία στα έγκατα του αβυθομέτρητου παρά στο νόημα της γης» […](Τάδε έφη Ζαρατούστρα, Πρόλογος, 3).

Human, All Too Human (BBC) – Friedrich Nietzsche: Part 5

Zweifel

Nicht der Zweifel macht wahnsinnig sondern die Gewißheit.

Friedrich Wilhelm Nietzsche

Bροχή

…………………………..
έχει λιγνά δυο δένδρα
μικρό ένα περιβόλι·
και κάμνει εκεί της εξοχής
μια παρωδία το νερό —
μπαίνοντας σε κλωνάρια
οπού δεν έχουν μυστικά·
ποτίζοντας τες ρίζες
που έχουν ασθενικό χυμό·
τρέχοντας εις το φύλλωμα
που με κλωστές δεμένο
πεζό και μελαγχολικό
κρεμνά στα παραθύρια·
και πλένοντας καχεκτικά
φυτά που μες σε γλάστρες
τα ’στησ’ αράδα-αράδα
μια φρόνιμη νοικοκυρά.Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια. 

Human, All Too Human (BBC) – Friedrich Nietzsche: Part 4

Fichte

Das Wesen aller Wissenschaft besteht darin, dass irgend einem sinnlich Wahrgenommenen durch Denken zum übersinnlichen Grunde desselben aufgestiegen werde. Eben also verhält es sich mit der Philosophie.

Caspar David Friedrich

Der Mönch am Meer(1809/1810)

Εμπειρίκος

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ           

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτήν την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη. Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας και της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε ένθερμον αναμόχλευσιν των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένον δέρας της υπάρξεώς μας.